เธอมาหาฉันเพื่อลา......มาเพื่อบอกว่าเราจบกันแค่นี้

เธอมาหาฉันเพื่อลา...มาเพื่อบอกว่าเราจบกันแค่นี้

แววตาเธอดูต่างจากทุกที ต่างจากเมื่อก่อนตอนที่ยังคบกัน

มันดูจริงใจมาก จริงใจมากเลยนะ

แล้วคำลาที่ให้ในวันนี้

จะเหมือนตอนที่เราคบกัน หรือตอนเอ่ยคำลา

อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ไม่อยากให้ 1 นาทีข้างหน้ามาถึง

เร็วเกินกว่าจะหาวิธีใดมาฉุดดึง ไม่พอจะเอ่ย คำลึ้งซึ้งได้หมดใจ

ขอเวลาให้ฉันบ้าง อย่ารีบผลัก ความอ้างว้างมาให้

อย่าคิดง่าย ๆ.....แค่จากไป

คิดยาก ๆ........ บ้างได้ไหม

...................คิดถึงสภาพฉันที่ไม่เหลือใคร........แม้แต่เธอ................

เราหลอกตัวเองไม่ได้ว่าเขารัก

ไม่เคยมีความแน่นอนในความรัก…คำพูดนี้ยังเป็นคำพูดอมตะเสมอ ตราบใดที่โลกยังหมุนให้ชีวิตของคนเราไปพบเจอเรื่องราวต่าง ๆ มากมายอยู่ทุกวัน

ความเปลี่ยนแปลงก็จะกลายเป็นเรื่องธรรมดา ที่ธรรมชาติมองไว้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกได้พบเจอ โดยเฉพาะมนุษย์ที่เราเชื่อกันว่าเป็นสัตว์ที่ไวต่อความรู้สึกมากที่สุด ทุกนาทีที่โลกหมุนไปกระทบกับอะไรก็ตาม มนุษย์จึงง่ายที่จะรู้สึกและสัมผัสได้ เช่นนั้นแล้วมนุษย์จึงง่ายที่จะเปลี่ยนแปลงอย่างที่สุดเช่นกัน

ในความที่เป็นคนรักที่รักใคร่กันมานาน วันคืนที่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอกันมานั้นย่อมทำให้รู้จักกันอย่างลึกซึ้ง รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี หรือแม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่เป็นสิ่งที่เข้าใจยาก แต่สามารถรู้สึกและเข้าได้ด้วย Sense ของการที่เป็นคนใกล้ชิด ทุกอย่างย่อมสื่อถึงกันได้ จึงเป็นเรื่องยากที่ใครสักคนจะปกปิดความรู้สึก หรือเก็บงำอะไรบางอย่างให้อยู่ในใจเพียงอย่างเดียว

เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปลี่ยนไป อีกฝ่ายจึงสามารถรู้ได้ สัมผัสได้ก่อนใคร อาจไม่ต้องมีใครบอก ไม่ต้องมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ทุก ๆ คนจะสามารถรับรู้ได้ด้วยใจ สัมผัสได้ด้วยความรู้สึก

บางครั้งคำตอบหรือข้อสรุปว่า ความรักไม่เหมือนเดิมแล้วก็ไม่ต้องรอคำยืนยันจากใคร เพราะ Sense ของความรักจะช่วยเราหาคำตอบ

การรับรู้ว่า...มีใครบางคนได้เปลี่ยนแปลงไปไม่ใช่เรื่องที่ยาก เพราะความรักเป็นเรื่องความรู้สึกล้วน ๆ ที่สามารถรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกจริง ๆ เพียงแต่เราต้องรู้จักสังเกต และอย่าละเลย กับความผิดปกติบางอย่างที่เราอาจจะคิดว่าเล็กน้อย เพราะสิ่งที่เล็กน้อย อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาใหญ่ ... ที่เราไม่อาจรู้ก็ได้

ดวงตาที่มองกันแล้วมีแต่ความว่างเปล่าและห่างเหิน
มือที่จับกันอยู่ เหมือนจะไม่อุ่นอีกต่อไป
หากสังเกตดูดี ๆ จะทำให้เรารู้สึกได้ทั้งนั้น
คำพูดจาที่ไม่เหมือนเคย จับได้ว่าเป็นคำโกหกแทบทั้งนั้น
หลายครั้งที่ถูกละเลย

บ่อยครั้งที่ถูกลืมความผิดเล็กน้อยกลายเป็นความผิดใหญ่โต ทำอะไรไม่เคยถูกใจ ดูเหมือนจะผิดไปหมด รู้สึกเหมือนเราเกะกะ เป็นภาระในชีวิตเขา นั้นแหละที่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่อาจจับต้องไม่ได้ … แต่ต้องรู้ด้วยใจ

เพราะคนบางคน...เมื่อถึงเวลาที่หัวใจตัวเองเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ก็ไม่เคยที่ยอมรับยังกล้ายืนยันได้เต็มปากเต็มคำว่า เหมือนเดิม ๆ อย่างนั้น อย่างนี้ ทั้งที่การกระทำมันสวนทางกันกับคำพูดนั้น อาจเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะเลิกกับเรา เพราะยังเห็นมีประโยชน์อยู่บ้างนิดหน่อย หรือกลัวว่าจะกลายเป็นคนผิด ที่เป็นฝ่ายทิ้งเราก่อน

หากเราจะต้องไปคอยถามว่ายังรักเราอยู่ไหม จะไม่มีทางได้คำตอบที่แท้จริงหรอก สิ่งที่เราจะได้มีเพียงคำโกหกที่พันธนาการเราไว้ ไม่ให้เราตัดสินใจอะไรได้แค่นั้นเอง เพราะบางคำถามเราอาจจะถามได้ แต่ต้องตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง

การยอมรับ...เป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่าการรับรู้ เพราะหลายครั้งที่เรารู้ แต่เราก็ไม่อาจจะยอมรับได้ เพราะความรักที่เรามีต่อเขานั้นมากมาย เราจึงพยายามหาเหตุผลมากมายมาเข้าข้างหรือปลอบใจตัวเอง หรือไม่ก็มาแก้ต่างให้เขาอยู่ตลอดเวลา ทุกอย่างจึงกลายเป็นความคาราคาซัง ยืดเยื้อ ไม่มีบทสรุปที่ชัดเจน เราก็ต้องใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ตรงนั้น หลอกตัวเองว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม

แต่อย่าลืมว่าเขาหลอกเรารักได้
เราหลอกคนอื่นว่าเขารักเราได้
แต่เราหลอกตัวเองว่าเขารักเราไม่ได้

จะมีประโยชน์อะไรที่จะมีความสุขอยู่กับความฝันที่เราสร้างขึ้นมา เพราะรู้อยู่แล้วว่าเมื่อตื่นขึ้นมาความฝันก็อันตรธานหายไป เหลือทิ้งไว้แค่ความจริง ที่จะคงต้องเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ ยอมรับและเชื่อเถอะว่า หลาย ๆ อย่าง ที่ดูเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ ดวงตา หรือรอยยิ้ม ล้วนเกิดมาจากสิ่งเดียวที่เปลี่ยนไป

...นั้นคือหัวใจที่ไม่เหมือนเดิมแล้ว....

เมื่อคนที่เรารักเปลี่ยนไป

เมื่อก่อนเขาอาจจะรักและคอยเทคแคร์เราแต่พอมาวันนี้ทำไมเขาคนเดิมถึงได้เปลี่ยนไป